Bibliosfer yansımaları, kitap alıntıları ve okur incelemeleri

Kocamın Karısı, okurken sürekli bir şeylerin yolunda gitmediğini hissettiren romanlardan biri. Daha ilk sayfalardan itibaren merak duygusu oluşuyor ve hikâye ilerledikçe kime güvenileceği giderek belirsizleşiyor.

Ben kitabı okurken en çok bu belirsizlik hissinden etkilendim. Bir karakter hakkında fikir sahibi olduğumu düşündüğüm anda yeni bir ayrıntı ortaya çıktı ve düşüncelerim değişti. Bu nedenle kitabı elimden bırakmakta zorlandım.

Romanın dili akıcı, bölümleri kısa ve temposu yüksek. Özellikle psikolojik gerilim, aile sırları ve ters köşelerden hoşlanan okurların sevebileceği bir kitap. Yazar, okurun dikkatini sürekli canlı tutmayı başarıyor.

Bununla birlikte bazı noktalarda olayların biraz fazla karmaşıklaştığını düşündüm. Arka arkaya gelen sürprizler bir süre sonra karakterlerin duygularının önüne geçebiliyor. Yine de merak duygusu kitabın sonuna kadar devam ediyor.

Kocamın Karısı, benim için derin bir bağ kurduğum karakterlerden çok, yarattığı şüphe ve huzursuzluk hissiyle aklımda kalan bir roman oldu. Hızlı okunan, karanlık ve bol sürprizli hikâyeleri seviyorsanız şans verebilirsiniz.

Tokyo-Montana Ekspresi alışık olduğum kitaplardan baya farklıydı. Baştan sona tek bir hikaye yok. Kısa kısa parçalar, anılar, düşünceler var. Bazen ne okuduğumu tam anlayamadığım bile oldu açıkcası.

Richard Brautigan çok sıradan bir şeyi anlatırken bir anda garip ama güzel bir yere götürüyor insanı. Bir tren, bir sokak, bir insan veya küçücük bir olay. Sonra oradan başka bir düşünce çıkıyor. Bazı bölümleri çok sevdim, bazıları ise bende hiç bir şey bırakmadı. Sanırım bu kitap biraz böyle okunuyor. Her parçanın insana aynı şekilde dokunması gerekmiyor.

Tokyo ile Montana arasında gidip gelen bir hava var kitapta. Kalabalıkla yalnızlık gibi geldi bana biraz. Bir yerde çok insan var ama insan yine yalnız. Başka bir yerde sessizlik var ama bu seferde insan kendi düşünceleriyle kalıyor. Brautigan'ın dili sade ama söyledikleri bazen hiç sade değil. Bazı cümleleri okuyup geçiyorsunuz, sonra bir süre sonra aklınıza tekrar geliyor.

Ben kitabı sevdim ama herkese göre olduğunu düşünmüyorum. Düzenli bir olay örgüsü arayan biri sıkılabilir. Daha çok küçük şeylerden anlam çıkarmayı sevenler için güzel bir kitap. Bende bıraktığı his biraz garip oldu. Tam olarak ne anlattı desen anlatmak zor. Ama bazı parçaları hala aklımda. Belkide kitabın güzel tarafı bu.

Bir Buluşma okurken biraz zorlandığım bir kitap oldu açıkcası. Roman bekliyordum ama daha çok edebiyat, sanat ve müzik üzerine düşünceler var içinde.

Kundera'nın anlattığı bazı şeyleri anlamak için tekrar okuduğum yerler oldu. Özellikle bahsettiği bazı yazarları ve eserleri bilmediğim için kopuyorsunuz bazen kitaptan.

Ama sevdiğim taraflarıda oldu. Bir yazarın başka yazarlar ve sanatçılar hakkındaki düşüncelerini okumak farklı geldi bana. Bazı konulara daha önce hiç bu açıdan bakmamıştım.

Çok akıcı bir kitap diyemem. Hatta bazı bölümleri sıkıcı geldi. Yinede edebiyata ilgisi olanlar için güzel bir kitap bence. Benim biraz daha fazla kitap okumam gerekiyor galiba Kundera'yı tam anlamak için.

Hamnet biraz yavaş başlayan ama sonradan insanın içine oturan kitaplardan oldu benim için.

Başta ne anlatmak istediğini tam çözemedim açıkcası. Karakterler, geçmiş, aile derken biraz karışık geldi. Ama okumaya devam ettikçe hikayenin içine daha fazla girdim. Özellikle aile içindeki ilişkiler ve yaşanan kayıp kitabın en güçlü tarafı bence.

Bu kitapta çok büyük olaylar olmuyor aslında. Daha çok insanların ne hissettiğini okuyorsunuz. Acılarını, birbirlerine karşı davranışlarını, bazen söyleyemediklerini. O yüzden hızlı bir kitap değil. Hatta bazı yerlerde biraz sıkıldım.

Ama sonradan şunu farkettim, kitap zaten hızlı ilerlemek istemiyor. Yaşanan acıyı ve o evin içindeki havayı hissettirmek istiyor daha çok. Bazı bölümlerde bunu gerçekten çok iyi yapıyor.

Agnes karakterini ilginç buldum. Bazen anlamakta zorlandım ama farklı bir tarafı var. Güçlü biri gibi ama bir yandan da çok kırılgan. Diğer karakterlere göre daha çok aklımda kaldı.

Hamnet'in hikayesi ise zaten kitabın en üzücü tarafı. Çok fazla ayrıntıya girmek istemiyorum ama bazı bölümleri okurken insan ister istemez duruyor. Özellikle çocuklarla ilgili olduğu için daha ağır geldi bana.

Yazarın dili güzel ama yer yer fazla betimleme var gibi geldi. Orman, ev, doğa, kokular falan uzun uzun anlatılıyor bazen. Seven çok sever ama ben bazı yerlerde biraz hızlı okudum.

Kitap bittikten sonra hemen “çok sevdim” diyemedim. Biraz zaman geçti sonra bazı sahneler aklıma geldi. Sanırım böyle kitaplardan. Okurken değilde bittikten sonra etkisi daha fazla kalıyor.

Benim için Hamnet hüzünlü, sakin ve biraz ağır bir kitaptı. Herkese göre olmayabilir. Özellikle hızlı olay isteyen biri sıkılabilir.

Ama aile, kayıp ve yas üzerine kitapları seviyorsanız güzel gelebilir. Ben bazı yerlerinde zorlandım ama sonuna kadar okuduğuma da memnun oldum.

Siyah Gözler, ilk başta sade bir aşk hikâyesi gibi görünse de ilerledikçe insanın kendi düşünceleriyle nasıl mücadele edebildiğini anlatan bir kitap.

Kitapta beni en çok etkileyen şey kadın karakterin yaşadığı duygular oldu. Sevmenin yanında sürekli bir korku, şüphe ve huzursuzluk hissediyor. Bir yandan mutlu olmak isterken diğer yandan çevresindeki insanların ne düşüneceğini fazlasıyla önemsiyor. Bu da zamanla hem ilişkisini hem de kendi iç dünyasını zorlaştırıyor.

Okurken bazı düşüncelerinin gereksiz olduğunu düşündüğüm anlar oldu. Ama biraz ilerleyince insanın korkularının her zaman mantıklı olmadığını fark ediyorsunuz. Özellikle kaybetme korkusu büyüdükçe insanın gerçekte olmayan şeylere bile inanabileceğini kitap oldukça iyi hissettiriyor.

Roman eski bir dönemde yazılmış olmasına rağmen anlattığı bazı duygular bana hiç yabancı gelmedi. İnsanların başkalarının hayatı hakkında konuşması, toplumun özellikle kadınlara karşı daha yargılayıcı olması ve “el âlem ne der?” düşüncesi bugün bile tamamen ortadan kalkmış değil.

Kitabın dili yer yer eski geldiği için bazı bölümlerde biraz yavaş okudum. Fakat kitap çok uzun olmadığı için zorlayıcı olmadı. Olaylardan çok karakterin düşüncelerine ve ruh hâline ağırlık verilmesi de farklı bir okuma deneyimi sundu.

Benim için Siyah Gözler, büyük olaylardan çok insanın içinde büyüttüğü korkuların nelere dönüşebileceğini anlatan bir roman oldu. Özellikle kıskançlık, yalnızlık, güvensizlik ve toplum baskısı üzerine düşündürüyor.

Okumaya yeni başlayan biri olarak bazı yerlerde ağırlaşsam da kitabın vermek istediği duyguyu anlayabildiğimi düşünüyorum. Kısa ama insanın zihninde bir süre kalan, özellikle karakterlerin psikolojik yönlerini merak edenlerin sevebileceği bir eser.

Bit Palas, Elif Şafak’tan okuduğum ilginç kitaplardan biri oldu. Kitabın merkezinde Bonbon Palas adında eski bir apartman ve bu apartmanda yaşayan birbirinden farklı insanlar var.

Kitabı okurken önce bütün karakterleri anlamakta biraz zorlandım. Çünkü romanda çok sayıda insanın hayatına yer veriliyor. Her dairenin ayrı bir hikâyesi, her karakterin kendine özgü sorunları bulunuyor. Bir süre sonra karakterleri tanımaya başladıkça kitap daha anlaşılır ve merak uyandırıcı hâle geldi.

Romanda beni en çok etkileyen şey, aynı binada yaşayan insanların birbirlerine çok yakın olmalarına rağmen aslında ne kadar uzak olduklarıydı. Herkes kendi hayatıyla, geçmişiyle ve sıkıntılarıyla uğraşıyor. Dışarıdan sıradan görünen insanların içinde ne kadar farklı hikâyeler taşıyabileceğini düşündürüyor.

Kitapta apartmanın çevresindeki çöpler ve kötü koku önemli bir yer tutuyor. Başlangıçta bunun yalnızca çevreyle ilgili bir sorun olduğunu düşünmüştüm. Fakat okudukça bu durumun insanların sakladığı sorunları ve geçmişten kalan yükleri de temsil ettiğini hissettim.

Elif Şafak’ın anlatımı bazı bölümlerde bana biraz karışık geldi. Özellikle okumaya yeni başladığım için uzun betimlemelerde ve karakter geçişlerinde zaman zaman dikkatimi toplamakta zorlandım. Buna rağmen hikâyedeki merak duygusu kitabı okumaya devam etmemi sağladı.

Bazı karakterleri sevdim, bazılarına ise anlam vermekte zorlandım. Yine de her karakterin hikâyeye farklı bir yön kattığını düşünüyorum. Kitap yalnızca bir apartmanı anlatmıyor; yalnızlık, geçmiş, insanlar arasındaki ilişkiler ve toplumun görmezden geldiği sorunlar üzerine de düşündürüyor.

Bit Palas benim için başlarda biraz yavaş ilerleyen, fakat karakterleri tanıdıkça daha ilgi çekici olan bir roman oldu. Her ayrıntısını tam olarak anladığımı söyleyemem. Yine de kitap bittikten sonra Bonbon Palas ve içinde yaşayan insanlar bir süre aklımda kaldı.

Okumaya yeni başlayanlar için bazı bölümleri zorlayıcı olabilir. Ancak farklı karakterlerin hayatlarını anlatan ve düşündüren romanlardan hoşlananlar bu kitaba bir şans verebilir.

El Kızı okurken en çok sinirlendiğim kitaplardan biri oldu sanırım. Bazı karakterlere gerçekten kızdım, bazı yerlerde de insanın bu kadar haksızlığa nasıl dayanabildiğini düşündüm.

Orhan Kemal'in El Kızı romanında aile içinde yaşanan sorunlar anlatılıyor daha çok. Gelin kaynana meselesi var ama sadece bundan ibaret değil bence. İnsanların birbirine karşı önyargıları, kıskançlık, çaresizlik ve özellikle kadının aile içindeki yeri çok fazla hissediliyor.

Nazan karakterine okurken üzüldüm. Bazı şeylere neden ses çıkarmıyor diye düşündüğüm oldu. Ama sonra yaşadığı ortamı düşününce herşeyin dışarıdan göründüğü kadar kolay olmadığını anlıyorsunuz.

Hacer ise beni baya sinirlendiren bir karakter oldu :) Bazı davranışlarında artık yeter dediğim yerler vardı. Mazhar'a da ayrı kızdım açıkcası. İnsan bazen iki kişi arasında kalabilir ama sürekli kararsız kalmakta başka bir şey.

Kitabın dili bana çok ağır gelmedi. Orhan Kemal zaten karakterleri konuşmalarıyla çok doğal anlatıyor. Sanki eski bir mahallede insanların arasına oturmuş onları dinliyormuşum gibi geldi bazı yerlerde.

Hikaye ilerledikçe işlerin daha kötüye gitmesini izlemek biraz yoruyor. Çünkü bazı şeylerin düzelebileceğini düşünüyorsunuz ama olmuyor. İnsanların yaptığı yanlışlar başka yanlışları getiriyor.

El Kızı sadece eski zamanlarda geçen bir aile hikayesi gibi gelmedi bana. Bugün bile benzer şeyleri görmek mümkün. Özellikle gelinin aileye sonradan gelen biri gibi görülmesi, “el kızı” denilip dışarıda tutulması falan hala tamamen geçmiş şeyler değil.

Ben genel olarak sevdim kitabı. Yer yer sinir bozucu, yer yer üzücü ama merak ettiriyor. Karakterlerin yaptıklarına kızarak okudum çoğu zaman.

Orhan Kemal'in El Kızı kitabı aile ilişkileri, toplum baskısı ve kadınların yaşadığı zorluklar üzerine sade ama ağır bir hikaye olmuş bence.

Karanlık Madde baya sürükleyici bir kitaptı. Başladıktan sonra ne olacak diye sürekli devam ettim.

Konu çok ilginç ama biraz kafa karıştırıyor açıkcası. Özellikle bazı yerlerde ne gerçek ne değil karışıyor. Ama zaten kitabın güzel tarafıda bu bence.

Bilim kurgu çok okumayan biri olarak zorlanırım sanmıştım ama dili ağır değil. Olaylar hızlı ilerliyor. Bazı şeylerin mantığını tam anlamadım ama çokta takılmadım.

En çok insanın yaptığı seçimler ve başka bir hayat yaşasaydım ne olurdu kısmı düşündürdü beni. Bazen insan kendi hayatının değerini başka ihtimalleri görünce anlıyor galiba.

Sonlara doğru biraz fazla karıştı benim için ama merak hiç bitmedi. Genel olarak sevdim. Hızlı okunan, biraz kafa karıştıran ama güzel bir bilim kurgu. puan vermedim kararsız kaldım.

Sormadın Ama Anlattım değişik bir kitap olmuş bence. Tam olarak belli bir konu üzerinden gitmiyor. Celal Şengör aklına gelen bir çok şeyi anlatıyor gibi. Bilim var, eğitim var, tarih var, kendi hayatından şeyler var.
Okurken bazen bir sohbet dinliyormuşum gibi geldi. Hatta bazı yerlerde konu nerden nereye geldi anlamadım :) Ama çok rahatsız etmedi beni. Zaten kitabın adı da biraz bunu söylüyor aslında. Sormadın ama ben anlatayım gibi.
Celal Şengör bildiğimiz gibi biraz sert konuşuyor. Bazı fikirlerine katıldım bazılarına hiç katılmadım. Hatta bazı yerlerde bu kadarda olmaz dedim. Ama sıkılmadım en azından.
Kitapta bilmediğim baya şey vardı. Özellikle tarih ve bilim ile ilgili bölümlerde. Bazı isimleri falan ilk defa duydum. Hepsini aklımda tuttum desem yalan olur zaten.
Dili çok zor değil ama konu bazen ağırlaşabiliyor. Birde sürekli farklı şeylerden bahsedildiği için dikkat biraz dağılıyor. Ben bazı sayfaları hızlı geçtim açıkcası.
En sevdiğim tarafı samimi olmasıydı galiba. Adam düşündüğünü söylüyor direkt. Doğrumu yanlışmı siz karar veriyorsunuz artık. Zaten her söylediğine katılmak zorunda da değilsiniz.
Bazen güldüm, bazen kızdım, bazen de gerçekten düşündüm. Böyle kitapları seviyorum aslında. Herşeyi öğretmesine gerek yok. İnsanın kafasına bir iki soru bırakması bile yeter.
Çok düzenli bir kitap bekliyorsanız belki sevmeyebilirsiniz. Biraz dağınık çünkü. Ama Celal Şengör'ü dinlemeyi seviyorsanız kitapta da aynı havayı buluyorsunuz.
Ben genel olarak sevdim. Her kısmını değil ama çoğunu merak ederek okudum. Arada sıkıldığım yerlerde oldu tabi. Yinede okuduğuma pişman olmadım.

Siyah Gözler, sade ama etkileyici bir hikâyeye sahip. Kitapta aşk, kıskançlık, korku ve insanın kendi duygularıyla mücadelesi anlatılıyor.

En çok dikkatimi çeken şey, karakterlerin yaşadığı duyguların doğal bir şekilde verilmesi oldu. Özellikle sevgi ile güvensizlik arasındaki gelgitler, hikâyeyi daha gerçekçi hâle getiriyor.

Kitap çok uzun değil ve ağır bir anlatımı da yok. Bu yüzden rahat okunuyor. Ama kısa olmasına rağmen insanın aklında bazı sorular bırakıyor.

Benim için Siyah Gözler, aşkın her zaman huzur getirmediğini, bazen insanı korkularıyla da karşı karşıya bıraktığını anlatan sade ve güzel bir kitaptı.

Jose Saramago’nun bu romanı, yalnızca insanların görme yetisini kaybetmesini anlatan bir salgın hikayesi değil. Asıl körlüğün gözlerde değil, insanın vicdanında ve çevresinde olup bitenlere karşı duyarsızlaşmasında başladığını gösteriyor.

Roman, trafikte bekleyen bir adamın aniden kör olmasıyla başlıyor. Kısa süre içinde bu tuhaf körlük bütün şehre yayılıyor. Düzen bozuldukça insanların korkuları, bencillikleri ve en karanlık yönleri ortaya çıkıyor. Yardımlaşmanın ve merhametin yerini zamanla açgözlülük, şiddet ve hayatta kalma mücadelesi alıyor.

Kitabı okurken insan, uygarlık dediğimiz düzenin aslında ne kadar kırılgan olduğunu düşünüyor. Saramago, insanların alıştıkları kurallar ortadan kalktığında ne kadar kısa sürede değişebileceklerini oldukça sarsıcı bir şekilde anlatıyor.

Körlük, insanın yalnızca gözleriyle değil, vicdanıyla da görebilmesi gerektiğini hatırlatan, okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkılması zor bir roman.