Hamnet biraz yavaş başlayan ama sonradan insanın içine oturan kitaplardan oldu benim için.

Başta ne anlatmak istediğini tam çözemedim açıkcası. Karakterler, geçmiş, aile derken biraz karışık geldi. Ama okumaya devam ettikçe hikayenin içine daha fazla girdim. Özellikle aile içindeki ilişkiler ve yaşanan kayıp kitabın en güçlü tarafı bence.

Bu kitapta çok büyük olaylar olmuyor aslında. Daha çok insanların ne hissettiğini okuyorsunuz. Acılarını, birbirlerine karşı davranışlarını, bazen söyleyemediklerini. O yüzden hızlı bir kitap değil. Hatta bazı yerlerde biraz sıkıldım.

Ama sonradan şunu farkettim, kitap zaten hızlı ilerlemek istemiyor. Yaşanan acıyı ve o evin içindeki havayı hissettirmek istiyor daha çok. Bazı bölümlerde bunu gerçekten çok iyi yapıyor.

Agnes karakterini ilginç buldum. Bazen anlamakta zorlandım ama farklı bir tarafı var. Güçlü biri gibi ama bir yandan da çok kırılgan. Diğer karakterlere göre daha çok aklımda kaldı.

Hamnet'in hikayesi ise zaten kitabın en üzücü tarafı. Çok fazla ayrıntıya girmek istemiyorum ama bazı bölümleri okurken insan ister istemez duruyor. Özellikle çocuklarla ilgili olduğu için daha ağır geldi bana.

Yazarın dili güzel ama yer yer fazla betimleme var gibi geldi. Orman, ev, doğa, kokular falan uzun uzun anlatılıyor bazen. Seven çok sever ama ben bazı yerlerde biraz hızlı okudum.

Kitap bittikten sonra hemen “çok sevdim” diyemedim. Biraz zaman geçti sonra bazı sahneler aklıma geldi. Sanırım böyle kitaplardan. Okurken değilde bittikten sonra etkisi daha fazla kalıyor.

Benim için Hamnet hüzünlü, sakin ve biraz ağır bir kitaptı. Herkese göre olmayabilir. Özellikle hızlı olay isteyen biri sıkılabilir.

Ama aile, kayıp ve yas üzerine kitapları seviyorsanız güzel gelebilir. Ben bazı yerlerinde zorlandım ama sonuna kadar okuduğuma da memnun oldum.