Yozo ölmek istemiştir.

Yanındaki kadın karanlık sularda hayatını kaybederken o, balıkçılar tarafından kurtarılmıştır. Şimdi deniz kıyısındaki bir sağlık merkezinde, bedeninin iyileşmesini ve hakkında verilecek kararları beklemektedir.

Fakat hayatta kalmış olmak, yaşamak istediği anlamına gelmez.

Yozo’nun odasına arkadaşları gelir. Şakalaşır, iskambil oynar, gereksiz konulardan söz eder ve yaşananların ağırlığını hafifletmeye çalışırlar. Hemşireler, hastalar ve ziyaretçiler arasında kurulan neşeli atmosfer, dışarıdan bakıldığında sıradan bir iyileşme dönemini andırır.

Oysa odada görünmeyen bir şey daha vardır:

Ölen kadının sessizliği.

Yozo, suçluluk duygusuyla yaşama isteksizliği arasında sıkışırken gerçek düşüncelerini yine gülünç davranışların ardına saklar. İnsanların karşısına üzgün, korkmuş ya da çaresiz biri olarak çıkmak yerine soytarılığı seçer. Çünkü başkalarını güldürmek, kendisini anlatmaktan daha kolaydır.

Osamu Dazai, **Soytarı Çiçekleri**’nde trajedi ile mizahı birbirinden ayırmaz. Yozo’nun karanlık iç dünyası, arkadaşlarının şakaları ve anlatıcının kendi hikâyesini sık sık kesintiye uğratan ironik sesiyle birlikte ilerler. Anlatıcı kimi zaman olaylara müdahale eder, kurduğu cümleleri sorgular ve okura bir hikâyenin nasıl anlatılması gerektiğini düşündürür.

Böylece metnin kendisi de Yozo’nun davranışlarına benzer: Acısını açıkça göstermek yerine onun çevresinde dolaşır, ciddiyetini şakalarla bozar ve en ağır duygularını hafif görünmeye çalışan sözlerin içine gizler.

Ancak soytarılık, insanı yalnızca başkalarından saklamaz.

Bazen kendisinden de saklar.

**Soytarı Çiçekleri**, yaşamakla vazgeçmek arasında kalan genç bir adamın suçluluk, yabancılaşma ve anlaşılma arzusunu karanlık bir mizahla anlatan çarpıcı bir eser. Dazai, Yozo’nun yüzündeki gülümsemenin ardına bakarken insanın acısını neden bir gösteriye dönüştürdüğünü de sorguluyor.

Çünkü bazı insanlar mutlu oldukları için gülmez.

Kederlerini kimse görmesin diye soytarılık eder.

Ve en narin çiçekler, bazen umutsuzluğun ortasında açar.