Benjamin Button dünyaya geldiğinde ailesini büyük bir şaşkınlık beklemektedir.

Çünkü yeni doğmuş bir bebeğe hiç benzemez.

Yetmiş yaşında bir adamın görünümüne sahiptir; konuşabilir, yürüyebilir ve bir bebekten beklenen hiçbir davranışı göstermez. Babası Roger Button ise bu anlaşılmaz gerçeği kabul etmek yerine oğlunun herkes gibi büyümesini ister.

Fakat Benjamin büyümemektedir.

Gençleşmektedir.

Yıllar geçtikçe bedeni güçlenir, yüzündeki yaşlılık belirtileri kaybolur ve görünüşü gerçek yaşının tam tersine doğru ilerler. Çocukluğunu yaşlı bir adamın bedeninde geçiren Benjamin, yetişkinliğe ulaştığında çevresindeki insanlarla aynı yaşta görünmeye başlar.

Ve âşık olur.

Hildegarde Moncrief, karşısındaki olgun görünümlü adamdan etkilenirken Benjamin’ın hayatındaki zamanın başka türlü aktığını bilmez. İkisi için başlayan ortak yaşam, yıllar ilerledikçe alışılmadık bir sınavla karşılaşacaktır.

Çünkü Hildegarde yaşlanırken Benjamin gençleşmektedir.

Birinin saçlarına aklar düşerken diğerinin yüzündeki kırışıklıklar kaybolur. Birlikte başlayan iki hayat, zamanın ters yönlerinde ilerlemeye başlar.

F. Scott Fitzgerald, Benjamin Button’ın Tuhaf Hikayesi’nde fantastik bir fikirden yola çıkarak insanın yaşla, toplumla ve zamanla kurduğu ilişkiye ince bir ironiyle bakıyor. İnsanların birbirlerini gerçekten kim olduklarıyla mı, yoksa nasıl göründükleriyle mi değerlendirdiğini sorgularken gençlik ve yaşlılık hakkındaki alışılmış düşünceleri tersine çeviriyor.

Benjamin’ın hayatında herkes zamanın ileri doğru aktığını düşünür.

O ise ters yönde ilerler.

Fakat gençleşmek, zamanı yenmek anlamına gelmez.

Çünkü hangi yönde ilerlerse ilerlesin, insanın elinden geçen yıllar geri gelmez.

Benjamin Button’ın Tuhaf Hikayesi, hayatın başlangıcıyla sonunu yer değiştiren, mizahın ardında zamanın ve kaybetmenin hüznünü taşıyan unutulmaz bir Fitzgerald klasiği.

Herkes yaşlanmaktan korkar.

Peki ya insan her geçen gün gençleşseydi?

Bu gerçekten bir armağan mı olurdu?

Yoksa zamanın başka türlü yaşanan aynı vedası mı?