Jurgis Rudkus genç, güçlü ve çalışmaya hazırdır.

Litvanya’dan ailesiyle birlikte Amerika’ya gelirken geleceğe inanır. Yeni dünyanın onlara özgürlük, düzenli bir iş ve daha iyi bir hayat sunacağını düşünür.

Şikago’ya vardığında önünde devasa bir sanayi dünyası vardır.

Mezbahalar hiç durmadan çalışır.

Hayvanlar kesilir, etler işlenir, fabrikaların bacaları tüter ve binlerce işçi bu büyük makinenin içinde kendilerine düşen işi yapar.

Jurgis’in inancı basittir:

Ne kadar zor olursa olsun çalışacaktır.

Ama kısa sürede yalnızca çalışmanın yetmediğini öğrenir.

Düşük ücretler, uzun çalışma saatleri, iş kazaları, hastalıklar ve her an işten çıkarılma korkusu, göçmen ailelerin hayatını kuşatır. Bir işçi sakatlandığında yerine yenisi bulunur. Hastalandığında ücreti kesilir. Gücü tükendiğinde ise onu bekleyen kimse yoktur.

Jurgis ve ailesi daha iyi bir gelecek kurmaya çalıştıkça borçlar büyür, umutlar küçülür. Ev sahibi olma hayali yeni bir tuzağa, çalışma özgürlüğü ise hayatta kalabilmek için durmadan emek verme zorunluluğuna dönüşür.

Ve mezbahaların içinde yalnızca hayvanlar parçalanmaz.

İnsanların bedenleri, aileleri ve gelecekleri de aynı düzenin dişlileri arasında yavaş yavaş aşınır.

Upton Sinclair, Şikago Mezbahaları’nda yirminci yüzyılın başındaki Amerikan sanayisinin karanlık yüzünü, göçmen bir ailenin yaşam mücadelesi üzerinden anlatıyor. İşçi sömürüsünden siyasal yozlaşmaya, yoksulluktan sağlıksız üretim koşullarına kadar uzanan roman, “Amerikan rüyası”nın herkes için aynı anlama gelmediğini çarpıcı biçimde ortaya koyuyor.

Şikago Mezbahaları, yalnızca bir fabrikanın ya da bir dönemin hikâyesi değil; insan emeğinin kazanç uğruna ne kadar değersizleştirilebileceğine dair güçlü bir toplumsal roman.

Jurgis Amerika’ya çalışarak hayatını kurabileceğine inanarak gelir.

Çalışır.

Daha çok çalışır.

Sonunda öğrenmesi gereken şey ise çok daha ağırdır:

Bir düzen insanı yalnızca emeğinden yararlanmak için görüyorsa, ne kadar güçlü olduğunuz değil, tükenene kadar ne kadar çalışabileceğiniz önemlidir.