Bir yolcu, geçtiği her yerde başka bir insanla karşılaşır.

Kimi ona bir hikâye anlatır, kimi bir soru bırakır, kimi de tek bir davranışıyla insanın kendisine dair bildiklerini değiştirebilir.

Halil Cibran, **Gezgin**’de insan hayatını kısa öyküler, meseller ve şiirsel anlatılar aracılığıyla ele alıyor. Aşk, yalnızlık, dostluk, inanç, kibir, iyilik, özgürlük ve ölüm gibi insanlığın en eski meseleleri, yalın görünen ama içinde derin anlamlar taşıyan karşılaşmalarla yeniden düşünülüyor.

Cibran’ın gezgini yalnızca şehirler ve ülkeler arasında dolaşmaz. İnsanların düşüncelerinin, korkularının ve çelişkilerinin arasından da geçer. Karşılaştığı her kişi, insan doğasının başka bir yönünü görünür kılar. Bilge ile cahil, güçlü ile güçsüz, seven ile terk eden aynı dünyanın içinde birbirlerinin aynasına dönüşür.

Bu kısa anlatılarda çoğu zaman beklenmedik bir söz, alışılmış bir düşüncenin yönünü değiştirir. Cibran, doğruyla yanlış arasındaki sınırları yeniden sorgularken insanların başkalarını kolayca yargılamasını, kendi gerçeklerinden kaçmasını ve görünüşlerin ardındaki hakikati fark edememesini incelikli bir ironiyle ele alır.

**Gezgin**, bir yere varmanın değil, yol boyunca değişmenin kitabıdır. Her anlatı okuru başka bir sorunun karşısına çıkarırken insanın kendisine, başkalarına ve yaşadığı dünyaya biraz daha dikkatle bakmasını ister.

Çünkü bazen en uzun yolculuklar haritalarda görünmez.

İnsan şehirlerden geçer, yüzler görür, hikâyeler dinler.

Ve sonunda vardığı yer, yine kendi içidir.