Bu hayatta en güzel şey, insanın sevdiğiyle vedalaşabilmesidir. Peki ya vedalaşamadan gidenler?.. Bir mumu söndürür gibi sessizce silinen yüzler… Söylenememiş son sözler, dokunulamamış eller, tamamlanamamış cümleler… Büyükada’nın çam kokulu yollarında geçmişin gölgeleriyle yürür Fidan Hanım.

Her adımında bir hatıra, her susuşunda bir yara yeniden canlanır. Aşkın acıyla yoğrulduğu bir hayattır bu…

Gerçek bir hikâyeden ilhamla yazılan Fidan Hanım, yalnızca gidenlerin değil, kalabilenlerin de öyküsüdür. Çünkü hayat, en çok sevenin yüreğini seçer yakmak için.