“Ben, Ümit Orman. Orman ailesinin en yaramaz çocuğu. Yaşadığımız dönem, şimdi de bizi koronavirüs pandemisiyle sınarken tuttum, bu günleri kendi bakış açımla kaleme almaya çalıştım. Salgın, sokağa çıkma yasakları, kanserle mücadele; kendimle baş başa kaldıkça ya da fotoğraf albümlerini karıştırdıkça karşıma çıkan çocukluk ve gençlik anıları. Bunları, bir bütün olarak sunabilir miyim bilmiyorum; kararı siz okuyucular vereceksiniz. Bu kitap bir “korona günlüğü” tutmak, çokça da kendimle hesaplaşmak ve iç dökmek amacıyla yazıldı. Umarım, amacına ulaşır.”