İnsan bazen anlatmak istediği hâlde neden susar? Bir dostun yanında olduğunu bilmek, çözüm bulmaktan daha değerli olabilir mi?

Hikmet Anıl Öztekin, Eyvallah – Seyyah’ta Seyyah’ın sesiyle sevgi, dostluk, dertleşmek ve insanın iç dünyasında taşıdığı duygular üzerine ilerleyen bir anlatı kuruyor. Kitap aynı zamanda Fesleğen ile Seyyah’ın hikâyesinin başladığı eser olarak yazarın kitapları arasında özel bir yere sahip. Öztekin’in kendi tanıtımında eser, aşk hakkında bilinen birçok düşüncenin yeniden sorgulandığı bir hikâye olarak tanımlanıyor.

Seyyah’ın anlatımı boyunca söylenemeyen sözler, paylaşılmak istenen duygular, güzel sevebilmek ve insanın kendisini anlayacak birini araması öne çıkıyor. Roman ile deneme arasında ilerleyen samimi anlatım, okurla doğrudan konuşuyormuş hissi yaratırken sevginin yalnızca bir duygu değil, emek ve anlayış gerektiren bir bağ olduğu düşüncesini öne çıkarıyor.

Eyvallah – Seyyah, Fesleğen ile Seyyah’ın hikâyesine adım atmak; aşk, dostluk ve insanın paylaşma ihtiyacı üzerine içten bir anlatı okumak isteyenler için duygusal ve samimi bir yolculuk.