Amy Brenner bu geceden uzun zamandır korkuyor.

Tıp eğitiminin zorunlu bir parçası olarak hastanenin kapalı psikiyatri servisinde sabaha kadar nöbet tutması gerekiyor. D Koğuşu’nun kilitli kapılarının ardında, ağır ruhsal sorunlarla mücadele eden hastalar ve onları denetleyen sağlık çalışanları var.

Amy içinse burada geçireceği birkaç saat, sıradan bir gece vardiyasından çok daha fazlası.

Çünkü onun D Koğuşu’na girmek istememesinin özel nedenleri var.

Kimsenin öğrenmemesi gereken nedenler…

Gece ilerledikçe servisteki huzursuzluk büyümeye başlıyor. Hastaların anlattıkları giderek daha inandırıcı, çalışanların açıklamalarıysa daha kuşkulu hâle geliyor. Amy gördüklerine mi, kendisine söylenenlere mi güvenmesi gerektiğini bilmiyor.

Sonra insanlar kaybolmaya başlıyor.

Önce bir hasta…

Ardından bir başkası…

Dışarıdan açılamayan kapılar ve sıkı güvenlik önlemleriyle çevrili serviste kimse iz bırakmadan ortadan kaybolamaz. Yine de D Koğuşu’ndaki insanların sayısı azalırken kimse neler olduğunu açıklayamıyor.

Amy artık yalnızca hastalardan korkmuyor.

Yanında çalışan insanlardan da şüpheleniyor.

Çünkü bu koğuşta herkes bir şey saklıyor. Hastalar geçmişlerini, çalışanlar yaptıkları hataları, Amy ise yıllardır unutmaya çalıştığı gerçeği…

Servisin koridorlarında dolaşan tehlike yaklaştıkça Amy’nin geçmişiyle o gece yaşananlar arasındaki sınır silinmeye başlıyor. Buradan kurtulmak için önce kimin doğru söylediğini anlaması gerekiyor.

Fakat aklından şüphe etmeye başladığında gerçeği bulmak kolay değildir.

Freida McFadden, **D Koğuşu**’nda kapalı mekân korkusunu, bastırılmış anıları ve güvenilmez zihinleri tek bir gecenin içine sıkıştırıyor. Her kapının ardında yeni bir kuşkunun beklediği bu psikolojik gerilimde hasta ile doktor, kurban ile tehdit arasındaki sınırlar giderek belirsizleşiyor.

Amy’nin en büyük korkusu geceyi D Koğuşu’nda geçirmekti.

Şimdi sabaha ulaşamayabileceğini düşünüyor.

Çünkü kapılar kilitli.

İnsanlar kayboluyor.

Ve onları içeride tutan şeyin yalnızca güvenlik sistemi olmadığı anlaşılıyor.