Bende bıraktığı his biraz garip oldu.
Tokyo-Montana Ekspresi alışık olduğum kitaplardan baya farklıydı. Baştan sona tek bir hikaye yok. Kısa kısa parçalar, anılar, düşünceler var. Bazen ne okuduğumu tam anlayamadığım bile oldu açıkcası.
Richard Brautigan çok sıradan bir şeyi anlatırken bir anda garip ama güzel bir yere götürüyor insanı. Bir tren, bir sokak, bir insan veya küçücük bir olay. Sonra oradan başka bir düşünce çıkıyor. Bazı bölümleri çok sevdim, bazıları ise bende hiç bir şey bırakmadı. Sanırım bu kitap biraz böyle okunuyor. Her parçanın insana aynı şekilde dokunması gerekmiyor.
Tokyo ile Montana arasında gidip gelen bir hava var kitapta. Kalabalıkla yalnızlık gibi geldi bana biraz. Bir yerde çok insan var ama insan yine yalnız. Başka bir yerde sessizlik var ama bu seferde insan kendi düşünceleriyle kalıyor. Brautigan'ın dili sade ama söyledikleri bazen hiç sade değil. Bazı cümleleri okuyup geçiyorsunuz, sonra bir süre sonra aklınıza tekrar geliyor.
Ben kitabı sevdim ama herkese göre olduğunu düşünmüyorum. Düzenli bir olay örgüsü arayan biri sıkılabilir. Daha çok küçük şeylerden anlam çıkarmayı sevenler için güzel bir kitap. Bende bıraktığı his biraz garip oldu. Tam olarak ne anlattı desen anlatmak zor. Ama bazı parçaları hala aklımda. Belkide kitabın güzel tarafı bu.
Hande Ulu profilini ac
