Silahlara Veda savaşın içinde geçen bir hikâye ama bence savaş kitabı demek biraz eksik kalıyor. Daha çok insanların o ortamda nasıl yaşamaya çalıştığını anlatıyor. Bir de aşk var tabii. Belki kitabın asıl tarafı da orası.

Başlarda biraz mesafeli geldi bana. Hemingway çok uzatmıyor, duyguları uzun uzun anlatmıyor. Bazen bir şey oluyor ve geçiyor. Ama ilerledikçe o anlatıma alışıyorsunuz. Hatta bazı yerlerde fazla bir şey söylemeden daha çok şey hissettirdiğini düşündüm.

Savaş kısmı beklediğim gibi kahramanlık üzerinden gitmiyor. İnsanlar yoruluyor, korkuyor, kaçmak istiyor. Bazen ne için orada olduklarını bile sorguluyorlar gibi. O tarafı daha gerçek geldi bana.

Aşk hikâyesi de savaşın içinde biraz sığınılacak yer gibi. İki insanın her şey bu kadar belirsizken birbirine tutunması. Bazen fazla hızlı gelişiyor gibi geldi ama yine de hikâyenin içinde yerini buluyor.

Kitabın bazı bölümlerinde tempo düşüyor. Açıkçası birkaç yerde biraz sıkıldım. Sonra yeniden toparlıyor. Özellikle karakterlerin yaşadığı belirsizlik arttıkça kitap daha çok içine çekiyor.

Benim aklımda savaş sahnelerinden çok o çaresizlik kaldı. İnsan bir şeyleri düzeltmek istiyor ama bazen elinden hiçbir şey gelmiyor. Hayat da kendi bildiği gibi devam ediyor.

Silahlara Veda çok gösterişli bir kitap değil bence. Sessiz ilerliyor biraz. Ama bittikten sonra bazı yerleri akılda kalıyor. Özellikle savaşın ortasında normal bir hayat kurmaya çalışan insanları anlatması hoşuma gitti.

Klasik okumaya yeni başlayan biri için bazı yerleri yavaş gelebilir. Yine de dili çok ağır değil. Biraz sabırla okununca neden önemli bir roman sayıldığını daha iyi anlıyorsunuz.