@Umideniz: "Yağmurlu Oda" - Bibliosfer

Yağmurlu Oda

Kimseye anlatamadıklarınla nasıl başa çıkıyorsun?

İçimde biriktiriyorum. Yorgunum bu yüzden biraz da mutsuzum. Sanırım gelecekte de böyle olacağım. Kalbimin içinde sakladıklarım en çok üzdü beni. Ne çok vurmuşlar sırlarımdan beni. Hepsi de ağızlarına pelesenk etmişler. Oysa dipsiz kuyumda saklıyordum ben onlarınkini. Kırgınım. Onlara değil kendime. Ne çok üzüp hırpalamışım kendimi. Tabi bazen onlara da kusmuşum içimdeki kırgınlığımın birazını ki onu bile kaldıramamışlar.

İçimde biriktirdiklerim sakinliğime atılan birer taştılar. Çoğalıp durdular orada. Pek bir sıklıkla kâğıda döktüm onları. İçime dönüp sordum. O da dile geldi, düşlerimde anlatıcı olarak peydahlandı. Sonrası iyilik güzellik diye geçiştiremediklerimden.

Karar vermek gerekli. Bir vakitler verdiğim gibi. Yeni bir söze tâbi etmek lüzumu doğdu; içimden gelerek dışa taştı. Yağmurun cama vurması gibiydi tüm bunlar.

Şimdi zamanı baştan kurgulama zamanı. Benim yüzümden üzgün duran içimi iyileştirme durumu da diyebilirsin sevgili kendim. Bu da kök salıp büyüyenlerden. Zamanı gelince de çiçek açtı. Biraz hesaplaşma kendimle. Tüm bağımı kendime döndürdüm. Tüm keşişlemeleri, lodosları ve bilumum rüzgârları serbest bırakıyorum. Paşa gönülleri nereye gitmek isterse oraya gidebilirler.

Başka düşler ve düşünceler ektim içimdeki denize. Zamanında güzel açsınlar diye de sevdiklerimle besleyeceğim onları.

Kütüphanem gibi ya da bitter çikolatam gibi ya da müzikle, belki de